شش نغمه، شش بغض، شش فریاد در هشتمین یادمان هژدهم تیرماه، در زمانه ای بی تپش که «وای مرغی هم نمی آید به گوش»، در هم پیچید و بانگی رعدآسا گردید و حماسه ایمان و آرمان را -که می رفت نامی چون سیمرغ و کیمیا گردد- سرود و غبار فراموشی را از نام و نام آوران و شب آذران هژدهم تیرماه زدود. آنان هفت شهر عشق را پشت سر نهادند و روز هشتم آفرینش را رقم زدند که انسان، انسان سرکش جامه آزادی بر تن کرد و از "بزرو طوع و خاکساری" هرچند به امید آزمندانه مینویی نامیرا، دامان خویش پیراست. و چه باک اگر این شش در «یکان» ماند، که شماره از شمارش عشق و آرمان ناتوان است.

مگر نه آن که سیاووش در سیاووشگرد، یگانه در برابر ترکتازی گرسیوزان ایستاد، مگر نه آن که اریوبرزن با سیصد همراه خویش، در برابر صدها هزار، از پاسداری تخت جمشید دست نکشید و جان بر سر پیمان نهاد، مگر نه آن که حسین را هفتادودو تن بس بود تا اسلام استبدادی-سلطنتی را با حماسه خونبار خویش رسوا سازد. نه اعداد کوچکتر از آنند که از ایشان بگویند، از اینان که «در شمار دو چشم» شش تن و از «شمار خرد هزاران بیش» اند. باید سر فرود آورد، بر آستان آنان که آگاهانه و عاشقانه، از سود و زیان در تجارت سیاست گذشتند. ن هچشمی به قدرت دوختند، نه بهر خوشامد قدرتمداران دیروز و امروز خرمن حقیقت سوختند و نه از تحلیل دیروز، اعتراض به امروز و امید به فردا چشم بستند. کاستی دیدند و از راستی سرنگرداندند، بد عهدی و بی اخلاقی دیدند و از ارزش های انسانی سر نپیچیدند، خشونت دیدند و از مهر گفتند، سازش دیدند و ایستادگی ورزیدند. مدعیان معرفت ناآموخته از سویی و «شب پره های وصل خورشیدگریزان» از دیگر سو، هر آنچه گزنده و آزارنده، بر ایشان روادیدند. بر آنان که جز نای و قلم، سلاحی نداشتند، بر آنان که جز آزادی و حرمت انسان سخن نگفتند، بر آنان که جز به عشق ایران لب نگشادند و جز برای سعادت ملت ایران به چالش نپرداختند! اما چه باک، که به تعبیر قرآن «کم من فیه قلیلة غلبت فیه کثیره» و این غلبه، غلبه اندیشه و ایمان است بر قدرت های قاهر. اینان که از شمار کم اند بی گمان جنبش آفرینان زمانه ای هستند که یاس و درماندگی گریبان ملت را و افسردگی و بی کنشی دامان روشنفکران را گرفته است. اینان به تعبیر بامداد شاعر، «دل به دریا افکنانند، بر پای دارنده آتش ها».آآ