تبلیغات جنگی

دونالد رامسفلد وزیر دفاع آمریکا بعد از واقعه 11 سپتامبر دفتری تاسیس کرد به نام «دفتر نفوذ استراتژیکی Office for Strategic Influence OSI» یا آن طور که منتقدان می نامندش:«وزارت ضد اطلاعات». وزارت دفاع اظهار کرد که آن ها باید این کار را می کردند و واقعا هم داستانی تخیلی ساختند با این امید که بتوانند افکار عمومی دنیا را تحت تاثیر قرار دهند. ولی ناگهان و بعد از آن که رسانه ها از «دفتر نفوذ استراتژیکی» به عنوان یک سازمان دروغ پرداز، که ضمن خدمت به مصالح آمریکا، عمدا شایعه پراکنی می کند، یاد کردند و نیز تحت فشار سیاسی، منحل شد. (Air Force Magazine، January 2005). رامسفلد هم دمش را جمع کرد و گزارش ها را شرم آور خواند. ولی با وجود تغییر مشیِ سیاسیِ رامسفلد، باز هم هیچ تغییری در سیاست های وزارت ضد اطلاعاتِ پنتاگون بوجود نیامد و آن وزارتخانه همچنان و با همان روش قبل به کارش ادامه می دهد:«وزیر دفاع در این قضیه صادق نبود. رساندن اطلاعات غلط به عمد در ارتباط با بیانیه های نظامی همیشه جزئی از جنگ بوده است.» رامسفلد بعدها در مصاحبه ای تایید کرد که درست است که دفتر نفوذ استراتژیکی دیگر وجودِ به اصطلاح خارجی ندارد ولی به تمامی وظایفی که باید انجام می داد عمل شده است. (به نقل از «اخبار سری اتحادیه دانشمندان آمریکایی» (FAS) [FAS: Federation of American Scientists]

و مصاحبه با رامسفلد را می توانید در این صفحه بخوانید: +)

هنوز هم تعداد زیادی از بخش ها و گروه های مختلف برای ادامه این عملیات در حال فعالیتند. آن ها زیر دست دولت یا سازمان های اطلاعاتی مشغول به کارند و با پنتاگون رابطه تنگاتنگی دارند. همه چیز وارونه جلوه داده می شود. عملیات جنگی ناگهان و به دروغ تبدیل به «مداخلات انسانی» با هدفِ «سرنگونی رژیم» و «وارد کردن دموکراسی» می گردد. اشغال نظامی و قتل عام بی گناه به «اقدامات تامین صلح» تعبیر می شوند. «از بین بردن آزادی و حقوق مدنی» در ارتباط با به اصطلاح «قوانین ضد ترور» به عنوان ابزار «حفاظت از امنیت داخلی و دفاع از دست آوردهای مدنی» نشان داده می شود. (12)

نقش تعیین کننده القاعده برای برنامه ریزی جنگ برحسب گزارش های اقدامات امنیت ملی NSS نشان دهنده دکترین جنگ های پیشگیرانه و جنگ با تروریسم یا با شبکه القاعده است که هر دو جز محور اصلی تبلیغات پنتاگون شمرده می شوند.

هدف این تبلیغات نیز انتقال دادن یک چیز به مردم است.«جنگ نظامی پیشگیرانه – یعنی جنگ به عنوان ابزار دفاعی – دربرابر دو نوع دشمن یکی «دولت های شرور» و دیگری «تروریست های مسلمان»: «بنابراین جنگی که در تمام دنیا علیه تروریسم آغاز شده، اقدامی است جهانی، مدت زمانی بی انتها ایالات متحده در برابر این تهدیدها، قبل از آن که اتفاق بیافتد، واکنش نشان خواهد داد. کشورهای شرور و تروریستی با سلاح های رایج به ما حمله ور نخواهند شد چرا که می دانند با این ابزار شکستشان حتمی است. بنابراین سعی خواهند کرد که در حملات تروریستی شان از سلاح های کشتار جمعی استفاده کنند.(13) هدف این حملات نیز نیروهای مسلح وغیرنظامیان ماست که با این کار یکی از اصولی ترین قوانین جنگ را زیر پا خواهند گذاشت. همانگونه که واقعه 11 سپتامبر نشان داد، تروریست ها سعی بر این دارند تا آن جا که می توانند افراد غیرنظامی را به کشتن دهند. حال اگر زمانی دستشان به سلاح های کشتار جمعی برسد و بخواهند آن ها را به کار گیرند، تعداد تلفات چندین صد برابر خواهد بود. مدت مدیدی است که آمریکا اجازه اقدامات پیشگیرانه را به خود اختصاص داده و خود را آماده برخورد با تهدیدات احتمالی علیه امنیت ملی کرده است. هرقدر که این تهدیدات جدی ترند، به همان نسبت هم دست روی دست گذاشتن و سیاست غیرفعالانه و صبورانه را در مقابل آن در پیش گرفتن خطرناکتر به نظر می رسد. پس این امر ضروری و لازم است که از اقدامات پیشگیرانه برای دفاع از کشور خویش استفاده کنیم. (14) بنابراین برای اینکه بتوانیم براقدامات خشونت بار دشمن پیش دستی کرده، از آن جلوگیری کنیم، ایالات متحده آمریکا د صورت لزوم از اقدامات پیشگیرانه کوتاهی نخواهد کرد.»(استراتژی امنیت ملی، کاخ سفید)

برای توجیه حملات پیشگیرانه نظامی می بایستی که دکترین امنیت ملی، یک تهدید تروریستی یعنی یک «دشمن خارجی» سازد و همزمان با آن فرضیه ای را معرفی کند تا نشان دهد که تمامی این تهدیدها از سوی کشورهای شروری هستند که تروریست ها را از نظر مالی و فنی حمایت می کنند.

این بدان معناست که آن طرحِ «تهاجم همراه با قربانیان فراوان نظامی «که از طرف القاعده (دشمن خارجی) قرار است به اجرا در آید،جزئی از طرح امنیت ملی است.

در ماه های قبل از حمله به عراق عملیات مخفی ای به اجرا در آمد تا شایعات مربوط به وجود سلاح های کشتار جمعی و القاعده را پخش کنند.(15)

بعد از جنگ دیگر خبری از تهدید با سلاح های کشتار جمعی نشد. اما در تمامی موضع گیری های عمومی، خبرهای هشداردهنده در رابطه با حملات القاعده در آمریکا از تمامی برنامهی تلویزیونی مکررا پخش می گردید.

درکنار این قسم خوردن ها مبنی بر راست بودن خطر تروریست ها، نوارهای ویدئویی و نطق های اسامه بن لادن توجیه بسیار خوبی برای وارد شدن به مرحله بعدی جنگ بود و این مرحله به 2 عامل زیر بستگی دارد:

1-     به چگونه موثر افتادن تبلیغات پنتاگون و سازمان سیا که به خوردِ رسانه های خبری داده شده، از طریق آن ها پخش می شود.

2-     واقعیت یافتن «تهاجم همراه با قربانیان فراوان غیرنظامی» چنانچه PNAC توصیفش را کرده بود(17)

این بدان معناست که «تهاجم همراه با قربانیان فراوان غیرنظامی» جزئی از نقشه نظامی است.

۱۲) در این زمینه به مقاله «آیا بی احترامی همان آزادی است؟» نوشته آکتای آکشی ترجمه ایدین فرنگی انتشار یافته در روزنامه شرق ۱۸/۱۱/۸۴، بسیار گویا است.

۱۳) به سریال تلویزیونی ۲۴ (آمریکا۲۰۰۳ و هم اکنون سری چهارم آن در حال پخش است)می توان در این زمینه اشاره رد.

۱۴) به فیلم Minority Report (آمریکا ۲۰۲) به کارگردانی اسپیلبرگ و بازی تام کروز می توان در این زمینه اشاره کرد.

۱۵) بعدها سازمان های اطلاعاتی به خاطر آن که اطلاعات غلط با نامه ها و امضا های جعلی در اختیار رئیس جمهور قرار داده بودند، مقصر قلمداد گردیدند. در همان زمان قتل مشکوک دکتر کلی در انگلستان را نیز شاهد بودیم.

۱۶) به فیلم Wag the dog (آمریکا۱۹۹۷) به کارگردانی بری لوینسون و با بازی داستین هافمن و رابرت دونیرو می توان در این زمینه اشاره کرد.

۱۷) به فیلم Sword fish (آمریکا ۲۰۰۱) به کارگردانی دومینیک سنا و با بازی جان تراولتا می توان در این زمینه اشاره داشت. لازم به ذکر است که اکران این فیلم در آلمان که همزمان با واقعه ۱۱ سپتامبر بود از طرف کمپانی آمریکایی ممنوع اعلام شد. در صحنه پایانی فیلم جمله ای از زبان قهرمان فیلم بیان می شود بدین مضمون: مردم آن چیزی را باور می کنند که نشانشان دهی!

ونیز به فیلم مستند Le Blues des Medias اثر Yves Boisset محصول فرانسه (۲۰۰۴) رجوع شود.